Czy ocean może przechowywać ślady ludzi, ich historii, przemocy i cierpienia?
„Perłowy guzik” („El botón de nácar”) Patricio Guzmána to jeden z najbardziej niezwykłych filmowych esejów o pamięci wody. Chilijski reżyser prowadzi nas przez Patagonię – krainę fiordów, wysp, lodowców i oceanu – tworząc opowieść, w której natura przestaje być jedynie krajobrazem. Woda staje się w tej opowieści żywym archiwum. Guzmán splata dwie historie, które dzielą dziesięciolecia, a łączy tytułowy guzik.
Pierwsza prowadzi do rdzennych mieszkańców Patagonii – ludów od wieków żyjących w ścisłej relacji z wodą, których świat został niemal unicestwiony w wyniku kolonizacji. Druga przenosi nas do czasów dyktatury Augusto Pinocheta i historii więźniów politycznych, którzy zostali zamordowani, a ich ciała zostały wrzucane do oceanu.
„Perłowy guzik” łączy dokument, historię, kosmologię, naturę i politykę. To filmowa medytacja nad relacją człowieka z krajobrazem i pytaniem, czy miejsca mogą przechowywać pamięć o tych, którzy je zamieszkiwali.
Film poprzedzi wprowadzenie Anny Nacher, profesory w Instytucie Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Jagiellońskiego, badaczki sztuki mediów, humanistyki środowiskowej, praktyk dźwiękowych i kultury cyfrowej.
