Текст українською мовою нижче.
Przed wojną w Ukrainie mieszkało około 750 tysięcy psów i ponad pięć milionów kotów. Nie wiemy, ile z nich przeżyło, ile zginęło w bombardowaniach, a ile wciąż błąka się po ruinach, cichutko nawołując właścicieli, którzy nigdy nie wrócą.
W schronisku o wiele mówiącej nazwie Ostatnia Iskra Nadziei Liudka zajmuje się psami uratowanymi z terenów przyfrontowych. Karmi je, myje i – za niemałą opłatą – szuka im nowego domu. Jednak za zamkniętymi drzwiami miejsce to nie przypomina bezpiecznej przystani dla straumatyzowanych zwierząt. Z każdym dniem przesuwa się granica tego, co można jeszcze nazwać opieką, a co już jest przemocą.
„Wszystkie zwierzęta wyglądają jak ludzie, a ludzie jak zwierzęta – tak zaczyna się sztuka Volkonsky’ego. Wydarzenia autentyczne mieszają się tu z fikcją, rzeczywistość rozpływa się w sennym koszmarze, a podział na to co „ludzkie” i „zwierzęce” rozmywa się. W „Psach i ludziach” przyglądamy się wojnie, ale nie z perspektywy frontu, heroizmu czy narodowych narracji. Patrzymy okiem tych najbardziej bezbronnych ofiar konfliktu, których los leży w rękach innych.
Co to właściwie znaczy normalność? I czy da się do niej wrócić, gdy codzienność zostaje przerwana hukiem i wyciem syren? Czy istnieją granice człowieczeństwa? A jeśli tak, to gdzie one leżą?
Spektakl sugerowany jest osobom od 16 roku życia.
Spektaklowi towarzyszy zbiórka środków dla schroniska „Miejsce pod słońcem” w Podolsku w Obwodzie Odeskim, które jest prowadzone przez Krystynę Drahomarecką (bohaterkę wielokrotnie nominowanego na międzynarodowych festiwalach filmu dokumentalnego „War tail’s”). Link do zbiórki
До початку війни в Україні проживало близько 750 тисяч собак і понад п’ять мільйонів котів. Ми не знаємо, скільки з них вижило, скільки загинуло під час бомбардувань, а скільки й досі блукає серед руїн, тихенько кличучи своїх власників, які ніколи не повернуться.
У притулку з промовистою назвою Остання Іскра Надії Людка піклується про собак, врятованих із прифронтових територій. Вона годує їх, миє, а потім — за чималу плату — шукає для них нових сімей. Та за зачиненими дверима це місце все менше нагадує безпечний притулок для травмованих тварин. Щодня стирається межа між турботою та жорстокістю.
«Усі тварини схожі на людей, а люди — на тварин» — так починається п’єса Волконського. Реальні події переплітаються тут із вигадкою, дійсність розчиняється у кошмарі, а межа між «людським» і «тваринним» зникає. У «Собаках і людях» ми дивимось на війну не з позиції фронту, героїзму чи національних наративів, а очима найуразливіших жертв конфлікту — тих, чия доля залежить від чужої волі.
Що насправді означає «нормальність»? І чи можна до неї повернутись, коли щоденність переривається вибухами та виттям сирен? Чи існують межі людяності? А якщо так — то де вони проходять?
Вистава рекомендована для осіб віком від 16 років.
Identyfikacja graficzna | Графічна ідентифікація: Vlad Boyko
