Historia ta wydarzyła się może wczoraj, a może sto lat temu…
Widowisko zostało zrealizowane na podstawie baśni Ignacego Kraszewskiego Kwiat paproci opartej na polskiej tradycji Nocy Świętojańskiej. Główny bohater – Jacuś w drodze po tytułowy kwiat, w drodze ku dorosłości, mierząc się z leśnymi strachami oraz własnymi słabościami stanie przed kluczowym pytaniem – gdzie jest prawdziwe szczęście?
W mrocznym, leśnym świecie można się zagubić, przestraszyć, ale i spotkać z sobą samym. Podczas takiej wędrówki mamy szansę odnaleźć prawdę o wartościach i relacjach. W dzisiejszym pędzie nie chcemy przyglądać się własnym mrokom… a może warto? Pośród wielu baśni, które serwuje nam współczesna kultura, ta zdecydowanie wyróżnia się głębią, a także zakończeniem bez znieczulającego „happy endu”. Finał opowieści o Jacusiu jest prawdziwy… i właśnie przez to tak poruszający.
Przedstawienie Kwiat paproci emanuje ludową wrażliwością. Widz ma tu okazję w niezwykłej bliskości usłyszeć, dotknąć, zobaczyć, poczuć i być częścią świata przedstawionego. Scenografia została wykonana m. in. z naturalnych materiałów znalezionych podczas wędrówek po Puszczy Knyszyńskiej na Podlasiu, gdzie mieści się wieś Borki, w której powstawał spektakl. Muzyka jest grana i tworzona na żywo na tradycyjnych instrumentach, na których grają aktorzy i muzykanci – członkowie zespołu (przedwojenne cymbały, akordeon, baraban itd.) i jest wzbogacona o efekty elektroniczne i elektroakustyczne.
W spektaklu zabawa miesza się z poezją, żart z patosem, a stara jak świat opowieść przynosi nam wielką, prostą mądrość, której tak bardzo potrzeba we współczesnym skomplikowanym świecie.
Teatr Latarnia to niezależna grupa teatralna skupiająca kilku twórców ze środowiska absolwentów białostockiej Akademii Teatralnej. Grupa zawiązała się w roku 2009 z inicjatywy Mateusza Tymury i Moniki Kwiatkowskiej. Z racji braku własnej przestrzeni Teatr Latania w swoich projektach artystycznych często poszukuje, penetruje, adaptuje konkretne przestrzenie miasta: stary drewniany dom, futurystyczny budynek w kształcie spodka, bramę na starym podwórzu czy stary dworzec PKS.
Fot. Magdalena Rybij
