Agon

czas trwania → 60 minut

„Agon” to mockument choreo-terapeutyczny inspirowany doświadczeniem łączenia życia zawodowego z macierzyństwem.

Agon [gr. agṓn ‘spór’, ‘walka’] – termin, jakim starożytni Grecy określali sytuację, w której strony spierały się, a celem było wykazanie swojej wyższości nad przeciwnikiem, ewentualnie wyższości swoich racji nad jego racjami; od ágein – „pędzić; prowadzić; święcić” (Słownik Wyrazów Obcych W. Kopalińskiego). Agonem nazywano także typ święta ku czci bóstwa bądź herosa, którego integralną część stanowiły zawody atletyczne, wyścigi konne lub konkursy poetycko-muzyczne.

Dominika Knapik wraca na scenę jako perfomerka, żeby opowiedzieć o pracach „na całe życie”: tej artystycznej i tej matczynej. Staje przy tym do walki z własną biografią: choreografki-pracoholiczki oraz odwiecznym poczuciem winy wobec dziecka wychowywanego przez zapracowaną matkę. Towarzyszką w tym pojedynku jest Pytia – choreoterapeutka, której nie umknie żaden szczegół. Na warsztat zostaje wzięty głęboko osobisty materiał, który jest detonowany poprzez autoironiczną formę mockumentu („fałszywego dokumentu”). W tym spektaklu owocuje to zdystansowaną, szkatułkową narracją, odbijającą performatywność reprezentacji – dzięki niej widzowie mogą wybiec w przyszłość, jednocześnie cofając się w czasie. Wynikiem jest krytyczne, ale i niepozbawione poczucia humoru, studium o sensie uprawiania (artystycznego) zawodu i łączenia go z macierzyństwem.

 

Ktoś produkuje mnie w brzuchu.
Produkt dojrzewa i się pojawia.
Produkt zaczyna pracować i się produkować.
Produkuje się raz tak, raz siak.
Po jakimś czasie produkt produkuje w brzuchu nowy produkt.

D.K.


Fot. Klaudyna Schubert

Reżyseria
Dominika Knapik
Scenariusz, dramaturgia
Patrycja Kowańska
Choreografia i performance
Dominika Knapik
Przestrzeń, reżyseria światła, video
Wolfgang Macher
Sound design
Justyna Stasiowska
Kostiumy, obiekty
Natalia Mleczak
Inspicjentka
Monika Weis
Produkcja
Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie
Współpraca
Schauspielhaus Bochum

Recenzje

Matka-polka tańcząca, waleczna i wciąż obwiniająca się o nie poświęcanie synowi dostatecznego czasu. Genialny performace Dominiki Knapik pełen emocjonalności, matczynego ciepła i walki kobiety z samą sobą.
Paweł Kluszczyński
„Agon” to mocne rozliczenie, w którym Knapik konfrontuje się ze swoją przeszłością i fantazjuje na temat przyszłości. Pracoholizm idzie w szranki z macierzyństwem, bogaty dorobek toczy spór z poczuciem winy, a matka-artystka przygląda się synowi.
Wiktoria Formella
"Agon" to performance, który posługuje się ironią, aby dokonać refleksji. To także nagromadzenie rozmaitych form, przeplatanie scen statycznych ruchem, które wywołują poczucie niestabilności. Przeszłość i przyszłość, przestrzeń i czas przenikają wypowiedź artystyczną, która stawia pytania o szybkość ludzkich działań, a także następstwo zdarzeń i konsekwencje, nieraz zadawałoby się, błahych wyborów.
Agnieszka Jurec